โลกของมาซาชิ คิชิโมโตะ : ย้อนรอยประวัติศาสตร์ชีวิต - ความทรงจำของการเดินทางไปต่างแดน

สมัยผมอยู่มหาวิทยาลัยนั้น ถึงจะไม่ใช่มหาวิทยาลัยหรูอะไรนัก แต่ก็มีกิจกรรมเดินทางไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะในต่างประเทศเช่นกัน เนื่องจากทางมหาลัยไม่ได้บังคับให้ไป ตัวผมที่ไม่ได้อยากดูพิพิธภัณฑ์ศิลปะถึงขนาดต้องไปถึงต่างประเทศจึงตั้งใจว่าจะปฏิเสธไม่ไปด้วย แต่คุณพ่อผมท่านเล่นชวนแกมบังคับว่า เพื่อเป็นการสร้างความทรงจำอันดีในช่วงเรียนมหาลัย เพราะงั้นจงไปซะ! เรื่องเงินเดี๋ยวป๋าจัดให้! ก็เลยต้องไปโดยปริยาย (ป๊ะป๋าผู้ห้าวหาญไม่ยอมพูดว่า “ค่าเดินทางมันแพง เพราะงั้นอย่าไปดีกว่านาลูก...” ต่อหน้าลูกซักกะติ๊ด)


ผมได้ไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่สเปนกับฝรั่งเศส แต่ที่สเปนตอนที่ผมไปพิพิธภัณฑ์ที่อยากไปดูมากที่สุดนั้น ก็ดันมีกระเป๋าลักษณะคล้ายกระเป๋าระเบิดมาวางอยู่ในพิพิธภัณฑ์ เลยกลายเป็นว่าอุตส่าห์มาถึงสเปน แทนที่จะได้ดูพิพิธภัณฑ์ กลับได้ดูหน่วยกู้ระเบิดแทนซะนี่


ตอนไปถึงฝรั่งเศส ก็ตั้งใจว่าอุตส่าห์เสียเงินไปตั้งเยอะกว่าจะมาถึงนี่ทั้งที ขอไปดูภาพโมนาลิซ่าอันลือชื่อหน่อยเถอะ ก็เลยไปเดินหาภาพโมนาลิซ่า โมนาลิซ่านั้นเป็นภาพเขียนชื่อดัง จึงมีคนมาดูเป็นจำนวนมาก ผมเลือกจังหวะที่ฝูงคนบางตารีบวิ่งเข้าไปดูทันทีเพื่อจะได้ดูโมนาลิซ่าแบบใกล้ๆ “นี่นะรึโมนาลิซ่า... ดูแล้วให้ความรู้สึกว่าสุดยอดไปเลยนิ...” ทั้งที่ยังไม่ค่อยเข้าใจซักกะต๊อยแท้ๆ ก็ยังวาดวิมานในอากาศให้ตัวเองซะสวยหรู! ก่อนจะรู้สึกถึงแรงปะทะบางอย่างวิ่งเข้ามากระแทกหน้า “โอ๊ย!” ขณะที่ผมเซล้มลงไปตรงนั้นผมหันกลับไปดูข้างหลังด้วยอาการงงสุดขีดว่ามันเรื่องบ้าอะไรกัน ที่ตรงนั้น คุณป้าชาวต่างชาติท่าทางพิลึกๆคนหนึ่งยืนส่ายกำปั้นไปมาอยู่ ...แถมยังเป็นหลังหมัดซะด้วย ผมรู้ในทันทีว่ายัยป้าคนนี้นี่เองที่ซัดผมด้วยหลังหมัดซะลงไปกอง!! แกคงขัดใจประมาณว่าอุตส่าห์มาดูภาพโมนาลิซ่าทั้งที ดั๊นมีหัวไอ้ลิงเหลืองที่ไหนไม่รู้มาบังทัศนียภาพซะนี่ อะไรทำนองนั้น ความทรงจำของการเดินทางไปต่างแดนของผมที่หมดเงินไปเป็นถัง กลับกลายเป็นการโดนยายป้าชาวต่างชาติซัดด้วยหลังหมัดซะคว่ำต่อหน้าภาพโมนาลิซ่าซะได้


...ทั้งๆที่เค้าห้ามถ่ายรูปแท้ๆ แต่ยัยป้าคนนั้นก็ยังรัวชัตเตอร์แชะๆ ซะจนนับคะแนนให้แทบไม่ทัน... ไม่ว่าจะประเทศไหน ที่น่าหยดหยองที่สุดก็คือพวกป้าๆ นี่เองแหละครับ